شاعرم من

میسرایم

از برای همنوای دل

همان پروانه عشق

 تا بخوانم

 از برایش قصه ای

قصه عشق خدا

 هم صدای دلنوا

در هوای غربت و فاصله ها

چون بخوانم هی بگریم

همچو ابر غم ببارم

بر دل افسرده ام

تا روم در خواب و رویا

با حزین و بینوا

از برای دیدن آن نی نوا

همنوای دلربا

تا بگویم با ولم یک قصه ای

قصه خواب و خیال

همچو درد و انتظار

از برای عاشق چشم انتظار

از برای عاشق چشم انتظار

امشب از سوز دلم

با تو سخن میگویم

 از خاطره ها

از همان شور ونوا

ازعشق پاک و بی ریا

قصه درد وانتظار

 غمگسار و غمنواز

حسرت دیدار و وصال

برای ....... چشم انتظار

در این زندان عشق و خاطره

دلخوشم تا که بیایی

 و بشنوم آهنگ جانسوز لبت 

 بشنوی آن نی نواز دلبرت 

 صحبت از یک دیدن است

صحبت از یک دیدن است.

به رویا یکشبی دیدم نگــــــــاری                        که آمد در برم مه گلـــــــعذاری

کنارم مهربان بنشست و خندید                        بگفـتا مثل من را دوست داری

دلم دارد هـــوای گل عــــــــذاری                       پـری رویی و مشکین مو نگاری

بلــــند بالایی و شــــیرین زبانی                       لبش چون غنچه وچشم خماری

دو چشمانت مرا غربت نشین کرد   به غربت  تارک  دنـــیا  و  دیـــــن  کرد

 شدم  آواره  و  تنها  چه   سازم      که با من هر چه کرد آن مه جبین کرد

به گلشن من گذر کردم یه روزی    بدیدم  گلــــــــــرخی  آتش  فــــروزی

سلامی دادم و کردم نگاهـــــــی   به مـــن گفـــــتا برو تا بل نســـــوزی

 بیا جانا دلم در انتظار است   دو چشم من به راهت اشکبار است

اگر آیی ببوسم خاک پایت      که تا بینی دل من بی قرار است

بخوابم تا که بل روی تو بینم          به دستم سنبل موی تو بینم

 بیا ای نازنین در انتظارم                که بر دل تیر ابروی تو بینم

  در ره عشق خطر باید کرد              خسته زین جاده گذر باید کرد

 هر کسی عاشق و شوریده بود       بر همین نکته نظر باید کرد

عاشق از مرگ هراسش نبود        روز وشب هیچ قرارش نبود

هر که دل داد به دلداری رسید       جز غم و غصه بکارش نبود

عشق پاکم در تو معنا یافته            سالها دل با تو تنها ساخته

 من به عشقت زندگانی میکنم      گرچه عمری روز و شبها باخته

عشق مثل یک چراغ روشن است    عاشقی درمان این جان و تن است

 هر کسی عاشق نباشد نیست او       کار دل بس مهربانی کردن است

چشم من مخمور روی یار شد    دیده گریان دست آن دلدار شد

رفتی و از رفتنت خون شد دلم     عاشقت از هجر تو بیمار شد

آرزو بر دل بمانم تا به کی     از غمت دل از همه بیزار شد

سوختم چون شمع از هجران تو     روز من ٬از غصه ٬شام تار شد